Студентите за Вучиќ во Бор порачаа „Живееме пекол“ откако завчера, за време на средба на Александар Вучиќ со граѓани во Бор, една жена пред своето дете јавно открила дека не му е биолошка мајка туку старателка, по инсистирање разговорот да продолжи токму во тој момент и пред него. Станувало збор за жена која барала решение за социјална помош и за долгогодишен проблем со посвојување, а реакцијата на студентите во блокада на Медицинскиот факултет во Нови Сад била кратка и остра: „Живееме пекол“.
Жената прво зборувала за здравствените проблеми на детето и за прекината социјална помош, а потоа повеќепати кажала дека не може да го објасни вториот проблем „пред детето“. Кога притисокот продолжил, таа, расплакана, кажала дека е негова стрина и старателка, дека биолошката мајка починала и дека со години не ѝ се решава постапката за посвојување.
Токму оваа сцена ја отвори студентската критика, која не се задржа само на емотивниот момент, туку го посочи и поширокиот проблем: односот на власта кон граѓаните кога институциите не им одговараат, па тие се приморани правдата да ја бараат пред камера и пред претседател. Данас пренесе и втора реакција од студентите во блокада, во која тие прашуваат зошто публиката аплаудирала на одговорот дека претседателот „нема поим“ кога ќе биде отворена нова градинка во Бор.
Критиката кон Вучиќ во овој случај доаѓа токму од тој контраст: додека провладините медиуми го пренесуваат неговото ветување дека ќе се обиде брзо да помогне и дека процедурите се сложени, студентските и критичките реакции во други српски медиуми го читаат истиот настап како јавна демонстрација на моќ без доволно емпатија кон жена што јасно сигнализирала граница која не сака да ја премине пред детето. Во таа смисла, „Живееме пекол“ не е само коментар за еден инцидент, туку политичка дијагноза за начинот на комуникација на врвот на власта.
Дополнителен слој на случајот е и тоа што, жената јавно кажала дека претходно молела и се обидувала да добие разговор со надлежните, но без резултат, по што решила проблемот да го изнесе пред претседателот. Токму овој детал ја зајакнува студентската порака: кога системот молчи, јавниот настап станува последна адреса, а цената често ја плаќаат најранливите — и возрасните, и децата.
