Родителите на загинатите од Кочани повторно јавно реагираа на текот на судскиот процес за трагедијата во „Пулс“, порачувајќи дека трпението им е при крај и дека ветената динамика за рочиштата не се исполнува. По уште еден „Марш за ангелите“, нивната порака беше јасна: наместо забрзана постапка и видлива институционална дисциплина, семејствата гледаат темпо што дополнително ја продлабочува недовербата и чувството дека правдата се оддалечува.
Во јавните обраќања, родителите потсетуваат дека пред почетокот на судењето им било најавено поинтензивно одвивање на рочиштата и помалку одложувања, а сега укажуваат дека реалната динамика е значително послаба од ветената. Токму тука е нивната најсилна критика: кога институциите однапред создаваат очекување за брза и сериозна постапка, а потоа дозволуваат бавност и неизвесност, товарот повторно паѓа врз семејствата што со месеци чекаат одговорност.
Незадоволството не е насочено само кон бројот на одржани рочишта, туку и кон начинот на кој се води целиот процес. Родителите отвораат прашања за контролата во притвор, за постапувањето при наводи за недозволени контакти и за тоа дали институциите доволно строго и навремено реагираат кога се појавуваат сомнежи што ја поткопуваат довербата во постапката. Во нивните настапи се чувствува јасна порака дека правдата не е само формално одржување рочишта, туку и уверување дека системот работи под еднакви правила за сите.
Особено силно одекнува нивната забелешка дека зад секое ново одложување не стои „само“ процесен проблем, туку семејства што живеат со траума и со чувство дека случајот полека се претвора во рутина. Тоа е точката во која реакцијата на родителите излегува од рамката на емоционален протест и станува сериозна јавна критика кон институциите: ако државата не може да обезбеди темпо, контрола и јасна насока во предмет со толкава тежина, тогаш прашањето за доверба во правосудството станува неизбежно.
Родителите затоа не бараат привилегии, туку доследност на ветеното. Нивната порака дека „трпението е при крај“ е предупредување дека правдата не се мери само по конечната пресуда, туку и по патот до неа — по тоа дали постапката се води без одолговлекување, без нејаснотии и без впечаток дека времето работи против жртвите, а не во корист на вистината
